84مىكردند. هنگامى كه حضرت على(عليه السلام) وارد كوفه شد و از اين ماجرا آگاه گرديد، دستور به آتش كشيدن بعضى از اين مكانها را داد. 1
در قرنهاى بعدى بسيار اتفاق مىافتاد كه بعضى از مسلمانان سست عقيده كه از شهر و ديار خود به قصد انجام اعمال حج خارج شده بودند، در سر راه خود به يكى از ديرهاى خارج كوفه برخورد نموده و پس از پذيرايى مفصلى كه از آنها مىشد، از قصد خود منصرف شده و تا پايان مراسم حج و رجوع قافله در آنجا مانده و سپس با قافله باز گشته از حج، به ديار خود باز مىگشتند، حتى بعضى از آنها به اين عمل خود افتخار نموده و اشعارى در اين باره مىسرودند. 2
ساختمان داخلى دير اتاقهايى مخصوص عبادت راهبان داشت كه به آن «فلايه» مىگفتند. نيز اتاقهاى غذاخورى، اتاقهاى حفظ امانات و هدايا و اتاقهايى كه به عنوان كتابخانه از آنها استفاده مىشد و در آن كتابهاى مذهبى، فلسفى، زندگىنامه شهيدان مسيحيت و قديسين، ادبى، شعر و كتابهايى در باره چگونگى سير و سلوك و... نگهدارى مىشد. همچنين در ديرها اتاقهايى براى شرابسازى پيشبينى شده بود كه در مقايسه با كوچكى و بزرگى اتاقهاى داخل آن از تعداد ده تا صد اتاق در نوسان بود.
ديرها معمولاً در جايى بنا مىشد كه دسترسى به آب آسان باشد. و اگر ديرى در بالاى كوهها بنا مىكردند به وسيله ساختن حوضهاى بزرگ و نيز جارى ساختن چشمهها، آب مورد نياز خود را تأمين مىنمودند. در ديرهاى صحرايى نيز معمولاً به وسيله حفر چاه به آب دسترسى پيدا مىكردند. 3 اما ديرهاى اطراف كوفه از آنجا كه به رودخانه فرات نزديك بوده آب مورد نياز آنها را به وسيله جارى ساختن نهرهايى از كوفه به داخل دير تأمين مىنمودند و در پرتو همين نهرها بود