87
حَديثٍ سَمِعتُهُ بالبَصرةِ و كتَبتُهُ بالشّام، و رُبّ حَديثٍ سَمِعتُهُ بالشّام و كَتَبتُه بِمِص-ر، فقيل له : يا أباعبدالله! بِكَمالِه؟ فَسَكتَ !» 1، بىترديد هر قدر هم انسان از حافظه فوقالعاده برخوردار باشد، عدم اشتباه غير ممكن است.
شش. با يك نگاه اجمالى بهاين كتاب، تعصّب و عناد مؤلفش نسبت بهاهلبيت(عليهم السلام) بهويژه امام صادق (ع)هويدا است؛ زيرا در اين كتاب از افرادى مغرض و بَدنامى چون عِمران بن حطّان از رؤساى خوارج، حريزبن عثمان الرحبى دشمن على(ع) 2 مروان بنالحَكَم تبعيد شده بههمراهِ پدرش توسّط رسولالله(ص) بهطائف 3، و قاتل طلحةبن عبيدالله يكى از [بهاصطلاح ذهبى] عشرة مبشّره، در جنگ جمل 4، حديث نقل مىكند ولى از امام صادق(ع) (ش148ق) كه 100 سال بيشتر فاصله نداشت 5، حديث نقل نمىكند، درحالىكه از شاگردان امامصادق همچون مالكبنانس، وهببنخالد، حاتم ابناسماعيل، عبدالوهّاب ثقفىكه مشايخ بخارىاند، روايت نقل مىكند ولى از نقل رواياتى كه آنان از امام شنيدهاند خوددارى مىنمايد.
دليل اين مدعا عذرخواهى ابنتيميه شيخ وهابيان از جانب بخارى است كه وى احاديث امامصادق(ع) را از طريق يحيى بن سعيد شنيده ولى از نقل آن خوددارى