189برآن را به‌پنج منطقه جغرافيايى و افراد شاخص هر منطقه كه عبارت باشند از مكه منسوب به‌مجاهد، مدينه اوّل (كه كوفيان به‌طور مرسل از آنها نقل مى‌كنند) مدينه آخر، منسوب به ابى‌جعفر يزيد بن القعقاع، كوفه منسوب به ابى‌عبدالرحمان السّلمى، بصره منسوب به‌عاصم‌بن ميمون الجعدرى، شام منسوب به‌عبدالله بن عاصم اليحصبى؛ تقسيم كرده است ¹. به َقل ابن‌مسعود، آيات قرآن در مدنى اوّل 6217 آيه، مدنى آخر6214 آيه، كوفه 6236 آيه، بصره 6205 و در نقلى6204 آيه، به‌روايت‌هاى ديگر بصرى‌ها 6219، 6336، 6329، 6215، 6210، 6206 به‌نقلى6232 آيه نقل شده است ². بنابراين6200 و 6000 هردو رقم اجماعى است ³. بنابر ادعاى اجماع اوّل، در مقدار زيادى اختلاف است؛ در نقل مدنى اوّل17آيه، در نقل مدنى آخر14 آيه، در روايت مكه 20 آيه ، به‌روايت كوفى36 آيه و در نقل بصرى‌ها 5، 4 و 19آيه، به‌روايت شام 29آيه است ⁴. و بنابر ادعاى اجماع دوم عددهاى اختلافى، 204، 214،210، 219،220 و236 آيه خواهد بود ⁵؛ در نتيجه، از يك‌سو، ميان دو ادعاى اجماع دست كم200 آيه اختلافى است و از ديگرسو، هركدام از دو اجماع را كه بپذيريم بى‌ترديد آياتى در قرآن اضافه يا حذف گرديده است. از طرف‌سوم اين اختلاف، اصل زيادى وكاستى در قرآن را ثابت مى‌كند فرق نمى‌كند آن زياده و نقص مقدارى باشد كه در منابع وهابيان ذكر شده، زيرا طبق حديث عُمَر حروف قرآن 1027000 حرف است و اگر از آن عدد مورد رضايت سيوطى كسر شود (323671) ⁶، 703329 حرف باقى خواهد ماند ⁷.