169ممكن است برخى ديدگاه شيخ مفيد را در اينخصوص صريح نشمارند، ولى مارتين مكدرموت كه ديدگاه كلامى شيخ مفيد را مورد بررسى قرار مىدهد، نسبت به «متن قرآن» پس از كاوِش و مقايسه مفصّل ميان آثار شيخ مفيد، چنين نتيجه مىگيرد كه:
«به صورت خلاصه مىتوان گفت كه دربارۀ تماميت و درستى متن قرآن رسمى دو اعتقاد در ميان اماميه رايج بوده است؛ بعضى حتى پيش از مفيد، برآن بودند كه متن عثمان تمام و درست است، گروهى ديگر همچون نوبختيان عليرغم تمايلى كه بهاعتزال داشتند چنان معتقد بودند كه در متن قرآن اضافه و نقصان صورت گرفته است؛ مفيد از هر دوطرف دفاع كرده ولى عقيدۀ نهايى او محتملاً آن بوده كه متن قرآن بههمان صورتى كه هست تمام و كامل است» 1.
-عليبنالحسين علمالهدي الشريفالمرتضي (م436ق)؛ اين عالم شيعى نسبت به زيادى و نقصان قرآن مىگويد:
«علم بهصحت قرآن (فعلى)همانند علم به شهرها و حوادث بزرگ و وقايع عظيم و كتابهاى مشهور و... است و توجّه شديد و انگيزههاى وافر بر نَقل و حراست از قرآن بوده است؛ زيرا قرآن، معجزه نبوت و منبع علوم شرعيه و احكام دينى است، و عالمان مسلمان نهايت سعى خويش را در حفظ و حمايت قرآن بهكار بستهاند، و تا آنجا كه اختلاف آنان در اعراب، قرائت، حروف و آيات آن، مشهور است، با همه عنايت و
حراست شديد چگونه ممكن است قرآن دگرگون شده و ناقص باشد!» 2.
-ابيجعفر محمدبن الحسن الطوسي (460ق)؛ شيخ طوسى كه عميقترين تأثيرات را در فرهنگ شيعه داشته است، تصريح مىكند: