274رفته رفته قوت و انتظام حاصل كرده و اولاد و احفاد جراهمه كه به اولاد اسماعيل حرمت و رعايت داشتند، به تدريج فرّ و شوكت پيدا نموده حكومت مكه مكرّمه در اندك زمان طورى جسامت و بزرگى پيدا كرد كه به جرگ و عداد ملوك صاحب صولت آن عصر درآمد.
ولى چون ارض مسعود كعبةالله به سكناى آن همه نفوس كافى نبود، اقوام قبايل بالضرورة به اجلاى وطن متمايل شده، متفرقاً به اطراف ممالك عازم شدند. مع مافيه جرهميان به واسطه قرابت نسبيّه در احترام و رعايت احفاد بنواسماعيل استقامت و دوام نموده و از اينرو به هر طرفى كه لشكركشى مىنمودند واصل نصرت و ظفر و نائل شوكت و فرّ مىگرديدند و طايفه باغيه عمالقه را كه دشمن قديم آنان بود زده و از مملكت خود اخراج كردند.
طايفه عمالقه از امم ساميه و از احفاد عمليق بن لاو بن اد بن سام بن نوح(ع) بوده كه در تاريخ تفرّقالسنه، به ساحه يمن نازل شده و در خطّه مباركه حرمين محترمين سكنا نمودند و معاندين خود را غالب آمده، هلاك كردند. بعضى از اينها در جوار شام جاى گرفتند چون به اوامر الهى عاصى شدند حضرت موسى و يوشععليهما السلام به مقاتله آنان معين و مأمور گرديدند.
اگرچه فراعنه مصر و ملوك جبابره كه به نواحى يثرب و خيبر مستولى شدند از اين طايفه بودند و ليكن بنىاسرائيل همه آنانرا غلبه و استيصال كرده الى ورود اوس و خزرج كه در مقام آنها قائم شدند به اهالى آن ديار حكومت مىنمودند.
دين اقوام طايفه عمالقه عبارت از پرستش احجار و اشجار بود، اگرچه اقوام خائنه عمالقه كه جرهميان از خاك تابناك حجاز اخراج كردند به قبائل متعدّده منقسم شده و اطراف و اكناف مكه مكرمه را تصرّف نموده، مدت مديده بهواسطه شجاعت فطريّه خودشان مشهور آفاق بودند وليكن چون حرمت حريم واجب التعظيم بيتالله را ندانسته و حرم شريف را استخفاف نموده و رعايت بيتالله را ضايع ساختند، به درد