182صورت شريف آن حضرت قرمز مايل به سفيد، قامت او موزون و معتدل و مطبوع، اشهلالعينين، ضخيمالسرّه، عظيمالصدر مستوية المنكبين بودند. ليله هدايت مورد آن حضرت، يوم عاشورا كه مصادف جمعه بود در زمان «نمرود بن كنعان» و يا «هاصر بن كوثى بن حام بن نوح» كه از جبابره ملوك بوده و مدت چهارصد سال، ربع مسكون جهان را استيلا و استقلال نموده بود اتفاق افتاد.
نمرود مزبور در تاريخ مذكور به مساعدت زمان، از طريق مستقيم حقپرستى خروج، به دعوى الوهيت عروج كرده، در هيئت خويش بعض أصنام ساخته و خلقرا به پرستش خود دعوت كرده و مىگفت: كسانىكه در پنهان و آشكار بهصورت من پرستش كنند بر من تقرب جويند و آنانىكه مقرب مىشوند احراز مراتب منصب و كمال مىنمايند. ملعون مزبور به اينوسيله، به اضلال عباد حضرت متعال اشتغال داشت.
شبى در رؤياى خود ديد كه كوكب رخشانى طالع شده و به شعشعه نور ظهور خود روشنايى ماه منير را محو و نابود ساخت، بناءً عليه نمرود مَهَرِه كَهَنه 1 و منجّمين را احضار و رؤياى خود را نقل و تعبير او را امر و اراده كرد. منجمين گفتند كه همانسال طفل بلندطالعى متولد خواهد شد كه بهواسطه آن مولود، بنيان سلطنت نمرود منهدم و خراب خواهد گرديد و هنوز آن طفل در نهانخانه صلب پدر متمكن و برقرار است.
بنا به روايت ديگر «خليد بن عاص» كه از اشهر حكماى آن زمان بود، با توابع خود رؤياى نمرود را اين قسم تعبير كردند كه نظر به احكام كتب موجوده متداوله كه در دست داريم، اين سال در شهر پايتخت نمرودى، مولود مسعودى متولد خواهد شد و اين طفل بعد از وصول به حد بلوغ، احداث دين جديدى كرده و ما را به آن دين دعوت نموده و پيغمبر مبعوث بودن خود را اظهار و اعلان خواهد نمود. اگر چنانچه از كنون چارهاى در حق او نشود، شبهه نيست كه خاندان دولت نمارده را محو و مضمحل خواهد ساخت.