115فوق الطاقه، سه روز تمام معذب بوده، در ظرف اين مدت هيچوقت از حالت استفراغ و خوف هلاك آسوده نبودند.
به تصور اينكه در آنجاى كدرفرسا، حجاجى را كه براى اكمال نُسُك حج سه روز متوالياً اقامت دارند، از مخاطرات مضره ملحوظه مستخلص سازند، در مقابل چادر هر كس چاهى كنده شده و حجاج را قدغن شد كه مزخرفات قربانهايى را كه مىكشند، به آن حفرهها القا كنند.
ولى اين تدابير حسنه در نزد حجاجى كه از اجناس مختلفه بودند، تكليف مالايطاق ديده شده و مىگفتند ماها كه در اين مكان به طور دوام اقامت نخواهيم نمود.
عاقبة الامر معلوم شد، كه مرض حما و حالت قى و صُداع 1 و اين قسم امراض از عدم دقت به نظافت و طهارت حاصل مىشود، بناء عليه به ملاحظه اينكه اسباب راحت و حضور حجاج ذوى الابتهاج تدارك كرده شود، به امر و اراده مرحوم سلطان عبدالمجيدخان، در سال يكهزار و دويست و شصت و هفت، براى حجاجى كه با محمل شريف آمده و در راه عمره و ساحه 2 شيخ محمود ركز 3 خيام مىكنند، حفرات مخصوص به القاى مزخرفات كنده شده و لاشه و مزخرفاتى كه جيادت 4 هوا را اخلال كند، ابداً در مواقع مزبوره ترك نمىشود، با اينكه فى زماننا هذا، اكثر حجاج بحراً آمد و رفت كرده و قوافل محامل شريف، آنقدرها ازدحام ندارد، باز از سال مذكور براى دفن مزخرفات حجاجى كه از عرفات برگشته و در منا ذبح قرابين 5 مىكنند، حفرات بسيار كنده شده، بحمدالله تعالى اكنون در محلات شهر شهير مكه معظمه، به قدر ذرهاى عفونت معلوم نشده، حجاج مسلمين و سكنه بلدالامين از اين رو فارغ گشتهاند.