97 خداوند، كسانى كه اگر درخواست كنند، به آنان عطا شود و فرداى قيامت، در پاداش هر درهم يك هزار حسنه، دريافت دارند. ¹

عرفات، عصر روز نهم است. ولى چرا هنگام وقوف در عرفات، عصر است؟ اين سؤال را فردى يهودى از رسول خدا(ص) پرسيد. حضرت(ص) نيز فرمود:

إِنَّ الْعَصْرَ هِيَ السَّاعَةُ الَّتِي عَصَى آدَمُ فِيهَا رَبَّهُ فَفَرَضَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ عَلَى أُمَّتِيَ الْوُقُوفَ وَ التَّضَرُّعَ وَ الدُّعَاءَ فِي أَحَبِّ المَوَاضِعِ إِلَيْهِ وَ تَكَفَّلَ لهَمْ بِالجَنَّةِ وَ السَّاعَةُ الَّتِي يَنْصَرِفُ بِهَا النَّاسُ هِيَ السَّاعَةُ الَّتِي تَلَقَّى فِيهَا آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوّابُ الرَّحِيم. ²

[فلسفۀ وقوف در عرفات هنگام عصر، اين است كه] عصر ساعتى است كه آدم پروردگار خويش را عصيان كرد و خداوند بر امت من وقوف و گريه و دعا را در بهترين جايگاه واجب گردانيد و اعطاى بهشت آنها را به عهده گرفت و آن ساعتى كه مردم از عرفات كوچ مى‌كنند، همان ساعتى است كه آدم، كلماتى را از خداوند دريافت و توبه كرد. همانا خداوند، توبه‌پذير و مهربان است.

در نقل ديگرى آمده است: «آنان‌كه در عرفات وقوف مى‌كنند، در حقيقت، پيش روى خدا (بين يدى الله) وقوف كرده‌اند». ³