86 قريش، خود را «حُمس» ¹ (بر وزن خمس) مى‌خواندند و خويش را از فرزندان حضرت ابراهيم(ع) و سرپرستان خانۀ كعبه مى‌شمردند و براى هيچ‌يك از اعراب، مقامى را كه براى خويشتن در نظر مى‌گرفتند، قائل نبودند. آنها مى‌گفتند ما نبايد احترام آنچه را از حريم مكه بيرون است با آنچه در حريم مكه است، مساوى بدانيم كه اگر چنين كنيم، عرب براى ما ارزشى قائل نخواهد شد! ازاين‌رو، وقوف به عرفات را كه از محيط حرم بيرون است، ترك مى‌كردند، با اينكه مى‌دانستند از جمله وظايف حج و آيين حضرت ابراهيم(ع) است. ² ولى خداوند در آيه 199 سوره بقره به همه مسلمانان دستور مى‌دهد همه در يك‌جا (عرفات) وقوف كنند و از آنجا، همگى به‌سوى مشعر بيايند و از آنجا هم به‌سوى منا كوچ كنند.

در نتيجه، اين آيه، با اشاره به افاضه، از مشعرالحرام به سرزمين منا حركت مى‌كند و به همين دليل، كلمۀ ثُمَّ كه دليل بر ترتيب است، پس از مسئله حركت از سرزمين عرفات به مشعر ذكر شده است. در واقع، قرآن با بيانى شيوا، به همه مردم بدون استثنا دستور مى‌دهد كه نخست به عرفات و از آنجا به مشعرالحرام ³ بروند و سپس، از آنجا به سرزمين منا كوچ كنند.