58 حيات ميبخشد.

درباره دعاى شريف عرفه، سند و مضمون كلى آن، بايد بگوييم كه اين دعا، طبق منابع روايى ما، از سيد عارفان و اسوهكامل آزادى‌خواهان عالم، حضرت اباعبدالله الحسين(ع)، در صحراى عرفات و عصر روز عرفه، صادر شده است. در سرتاسر اين دعاى پر فيض، بندگى، ايثار، شهامت، شجاعت، كمال، علم، حلم، تواضع و اخلاص گويندۀ آن موج مى‌زند. بشر و بشير، فرزندان غالب اسدى، روايت كردهاند:

حسين بن على بن ابى‌طالب(ع) عصر روز عرفه، به حالت خشوع و تواضع از خيمهاش خارج شد و آرام آرام قدم برميداشت، تا اينكه او و گروهى از اهل‌بيت(عليهم‌السلام) و فرزندان و دوستانش، در سمت چپ كوه «جبل‌الرحمة» رو به قبله ايستادند. سپس امام(ع)، مانند فقيرى كه درخواست غذا مى‌كند، دستانش را در برابر صورتش بلند كرد و سپس دعا را ذكر فرمود. ¹

و چه دعاى با مُسمايى است دعاى عرفه! اين دعاى شريف (فراز اول دعاى عرفه) يكى از نشانه‌هاى روح حماسى و بزرگ حضرت اباعبدالله(ع) است.

فرازهاى نيايش عرفه امام حسين(ع)، به ترتيب عبارت‌اند از:

1. شناخت حق‌تعالى؛

2. تجديد عهد و ميثاق با خدا؛

3. خودشناسى؛