50گريستن است. در نيايش عرفه نيز همانگونه كه ذكر خواهد شد، اباعبدالله الحسين (ع)، بخشى از دعا را در حال گريه و تضرع بيان مىفرمايد. امامعلى (ع) فرمود:
گريه و ترس از خدا، يكى از احسانها و رحمتهاى خداست. اگر داراى آن شديد، مغتنم بشماريد و دعا كنيد كه اگر در يك ملت و جمعيتى كسى بگريد، خداوند بر تمام آن ملت ترحم مىفرمايد. 1
گريه، باارزشترين سرمايۀ عارفان واصل است. از همين روست كه در مناجات چنين مىخوانيم كه:
ارْحم مَن رأسُ مالِهِ الرّجاءُ وَ سِلاحُهُ البُكاء. 2
مورد مهربانى خود قرار ده كسى را كه سرمايهاش اميد، و ساز و برگش گريه است.
امام صادق(ع) درباره ارزش چشم گريان، مىفرمايد:
هيچ چشمى نيست جز اينكه روز قيامت گريان است، مگر چشمىكه از ترس خدا گريسته باشد و هيچ چشمى نيست كه از ترس خداى عزّوجلّ به اشك خود پر شود، جز اينكه خداى عزّوجلّ همه آن بدن را به آتش دوزخ حرام گرداند و آن اشك، بر گونهاى روان نگردد كه گرد پريشانى و خوارى ببيند و هيچ چيزى نيست، جز اينكه پيمانه و وزنى دارد، مگر اشك كه همانا خداى عزّوجلّ به اندكى از آن درياهايى از آتش را خاموش