86
وَجَبَت لَهُ شَفاعَتي» ؛ «هر كس قبر مرا زيارت كند، شفاعتم در حق او واجب است».
روايت اول را «سعيد» نقل مىكند. سند روايت او چنين است: «حفص بن سليمان» از «ليث» از «مجاهد» از «ابنعمر»، اما احمد [بن حنبل] در روايت «عبدالله» از «يزيد بن قسيط» از «ابوهريره» نقل مىكند كه پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] فرمود:
ما مِن أَحَدٍ يُسَلِّمُ عَلَيَّ عِندَ قَبري إلاّ رَدَّ اللهُ عَلَيَّ روحي حَتّى أَرُدَّ عَلَيهِ السَّلامَ.
به يقين هرگاه كسى نزد قبرم بر من سلام دهد، خداوند روحم را به من بازمىگرداند تا سلام او را جواب دهم.
كسى كه به حج مىرود و مدينه سر راهش نيست، حرجى بر او نيست؛ زيرا مىترسم برايش حادثهاى رخ دهد. شايسته است مكه را از كوتاهترين مسير قصد كند و خود را به غير آن مشغول نسازد. 1
شيخ «ابومحمد» از «عتبى» آورده:
نزد قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] نشسته بودم كه عربى باديهنشين آمد و گفت: سلام بر تواى رسول خدا! شنيدم كه خداوند فرمود: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً؛ «و اگر اين مخالفان، هنگامى كه به خود ستم مىكردند [و فرمانهاى خدا را زيرپا مىگذاردند] به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند». (نساء: 64)