64«قاضى عياض» در «الشفاء» مى‌گويد:

اگر كسى را ببينيم كه به يك يا چند مورد از ويژگى‌هاى جلال و كمالى كه پيشتر بيان كرديم، متصف است، همچون: نسب، زيبايى، علم، شكيبايى و شجاعت، چنان‌قدر و رتبه او نزد ما بالا مى‌رود كه در ميان ما مثال‌زدنى مى‌شود و در قلب‌ها جايگاهى مى‌يابد كه ورد زبان‌ها مى‌شود و نام او در طول تاريخ مى‌ماند با آنكه زمانى طولانى بر او گذشته و استخوان‌هاى او پوسيده است. اگر كسى همه اين خصلت‌ها در او جمع باشد، چه جايگاهى خواهد داشت؛ خصالى كه در وصف نمى‌گنجد و قابل شمارش نيست. كسى كه اين ويژگى‌ها را با تلاش يا نيرنگ به دست نياورده، بلكه خداوند متعال آن را به او اختصاص داده است؛ فضيلت‌هايى همچون: نبوت، رسالت، برگزيده شدن، محبت، نزديكى به خدا، وحى، شفاعت، وسيله، فضيلت، مقام رفيع و محمود، امامت پيامبران در نماز، براق، معراج، برانگيخته شدن به‌سوى سياه و سرخ، گواه ميان انبيا و امت‌ها و سيادت فرزندان آدم، لواء حمد و بشارت و انذار، مقام امانت و هدايت، برخوردارى از مقام نزد خداى ذوالعرش، رحمت براى جهانيان، اعطاى رضا و خواسته و كوثر به او، شنيدن گفتارش، اتمام نعمت و عفو گذشته و آينده‌اش بر او، شرح صدر، برداشتن پليدى، بلندكردن آوازه عزت در پيروزى، مؤيد به فرشتگان، صاحب كتاب و حكمت، سبع مثانى و قرآن عظيم، تزكيه امت، دعوت مردم به سوى خدا، مورد صلوات خدا و ملائكه بودن، حكميت ميان مردم، قسم به نامش، اجابت دعا، سخن گفتن با