53مرا پس از وفاتم زيارت كند، گويى مرا در زمان حياتم زيارت كرده است و هركس مرا زيارت نكند، در حق من جفا كرده است». 1
مدينى به احتمال قوى، غير از «محمد بن فضل بن عطيه» است كه تكذيبش كردهاند؛ زيرا او اهل كوفه بود و سپس مقيم «بخارا» شده بود. جابر نيز به احتمال، «جعفى» است. اگر منظور از «محمد بن على»، همان «محمد بن حنفيه» باشد، بىترديد او زمان پدرش على را درك كرده و اين روايت را مستقيماً از او شنيده است، اما اگر [امام] باقر(عليه السلام) باشد، اين روايت منقطع است. ابنعساكر آن را از طريق ديگرى نقل كرده است. وى تصريح نمىكند كه اين روايت به طور مرفوع از [حضرت] على(عليه السلام) نقل شده است. همانطور كه گذشت، ذكر «حج» در اين روايت، به عنوان قيد نيست. بنابراين، مفهوم ندارد. سخن خود پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] كه فرمود: «درود نفرستادن بر من هنگام شنيدن نام من، جفا در حق من است» نيز آن را تأييد مىكند.
از «قتاده» به طور مرسل نقل شده كه پيامبر فرمود: « مِنَ الجَفاءِ أَن أُذكَرَ عِندَ رَجُلٍ فَلا يُصَلّي عَلَيَّ » 2؛ «جفاست كه نام من نزد كسى برده شود و بر من درود نفرستد».
از اين روايت برمىآيد كه ميان ترك زيارت با وجود استطاعت بر آن و ترك صلوات بر رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] هنگام شنيدن نام مباركش، تفاوتى نيست و هر دو مورد جفاست. ترككننده زيارت او و ترككننده درود براو، بايد بترسد از مبتلا شدن به صفتهاى ناپسند؛ مبادا سيهروز، سزاوار جهنم، دور