44«حبيب الرحمان» در حاشيه بر كتاب «المطالب» 1 در شرح حديث «
مَن زارَ قَبري كُنتُ لَهُ شَهيداً »؛ «هر كس قبر مرا زيارت كند، بر او گواه هستم». اينگونه روايت مىكند: «بوصيرى» گفت: «طيالسى روايت را با سندى ضعيف به دليل نشناختن تابعى آورده است، اما نزد ابويعلى و طبرانى، ادلهاى هست كه نشانه صحت اين روايت است».
مشروعيت سفر براى زيارت
هيچيك از اهل سنت و جماعت، مشروعيت زيارت رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] را انكار نمىكنند، اما سفر به قصد زيارت جاى بحث دارد و ما در خلال مطالب، سخن بسيارى از امامان مشهور و مشايخ اسلام را خواهيم آورد.
در حقيقت، زيارت از مسائلى نيست كه مستحق چنين هجوم و انكارى باشد؛ حملهاى شديد و ويرانگر كه گويى در برابر انكار الوهيت يا ربوبيت يا اسما و صفات خدا يا انكار نبوت و كرامات پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] برپا شده است. ذات پاك خداوند مىداند كه اين بهتانى بزرگ است و هيچ قدرتى بالاتر از قدرت خداوند بزرگ و بلندمرتبه نيست.
بهراستى چه چيزى منجر به شكلگيرى چنين تفكرى شده است كه سفر به نيت زيارت قبر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] از مفاسد و معاصى به شمار مىآيد؟ اين مسئله چه ارتباطى با شرك و كفر و خروج از ايمان دارد؟
سالها پيش، از مخالفان شنيده بوديم كه بار سفر بستن براى زيارت حضرت رسول[(صلى الله عليه و آله)] شرك محسوب مىشود كه البته پس از آن اين مخالفت