241مى‌باشد. آنانى كه زيارت آن حضرت را در صورتى كه مستلزم سفر كردن به اين قصد باشد، حرام دانسته‌اند، بدعت گذارده‌اند و با نصوص صريح و نظر اكثريت فقهاى مذهبش - چه برسد به ديگر مذاهب - مخالفت ورزيده‌اند.
سپس مى‌گويد:
در ميان بسيارى از مردم شايع شده است كه همه احاديث زيارت ضعيف، بلكه ساختگى است و اين بى‌شك اشتباه و برخلاف قواعد حديثى است. براى انسان عاقل، كلام ذهبى، حافظ و ناقد احاديث زيارت بس است كه مى‌گويد: «طرق آن ضعيف است اما بعضى بعضى ديگر را تقويت مى‌كند». دليل ادعاى وى، نقل رواياتى است كه برخى از آنها به كذب متهم هستند. سخاوى از او در «المقاصد الحسنة» 1 بدان اقرار مى‌كند. منشأ اين اشتباه، اعتماد بر كتاب الصارم المنكى فى الرد على السبكى از حافظ عبيدالله محمد بن احمد بن عبدالهادى است.
استاد ما «محدث عبدالعزيز غمارى»، در كتاب «التهانى فى التعقيب على موضوعات الصغانى»، سخنى جامع در بيان حال كتاب الصارم المنكى دارد؛ وى مى‌نويسد:
«ابن‌عبدالهادى» در آن كتاب راه افراط و برخلاف قواعد اهل حديث را پيموده است. لازم است وى دست از افراطگرى خود بردارد و بيش از اين به تقى سبكى حافظ مورد اعتماد، بى‌ادبى