230استخوان‌هاى حضرت يوسف(عليه السلام) بود را به حضرت موسى(عليه السلام) نشان داد. آن حضرت نيز هنگامى كه مى‌خواست از مصر به‌سوى بيت المقدس برود، آن صندوق را با خود برد.
در اين روايت، منظور از استخوان‌ها، شايد همه بدن باشد؛ زيرا اگر جسد فاقد روح باشد، از آن به استخوان تعبير مى‌شود؛ به اين دليل كه احساس ندارد و شايد به اين دليل است كه به باور آنها، جسم پيامبران همانند جسم ديگران پوسيده مى‌شود.
اين سخن با آنچه منسوب به حضرت محمد[(صلى الله عليه و آله)] است كه فرمود: «
أَنا أَكْرَمُ عَلى رَبّي مِن أن يَترُكَني في قَبري بَعدَ ثَلاثٍ »؛ «من نزد پروردگارم گرامى‌تر از آنم كه بيش از سه روز رها شوم». - منظور از رها نشدن در قبر، اين است كه پس از مرگ روح آن حضرت عروج مى‌كند - منافاتى ندارد؛ زيرا بيهقى مى‌گويد:
در صورت درستى اين حديث، منظور اين است كه آنها فقط به همين اندازه رها مى‌شوند، اما در برابر خداوند نماز مى‌گزارند. سپس نزد خداوند به عنوان نمازگزار مى‌ايستند. به عبارت ديگر، اگرچه آنها (پيامبران) زنده هستند، اما در قبر به سر مى‌برند و در همان جا نماز مى‌گزارند.
در روايت نه چندان معتبرى آمده كه پيامبران، چهل روز در قبرهايشان رها مى‌شوند، اما در برابر خدا نماز مى‌خوانند تا در صور دميده شود. ظاهر اين روايت، بر مبناى حكايتى است كه «عبدالرزاق» از «ابن‌مسيب» روايت مى‌كند. او مى‌گويد: «قومى را ديدم كه بر پيامبر سلام مى‌دهند».