224نكرده و يكى از آنها درحالى‌كه دستش بر روى زخمش قرار داشته، دفن شده است. وقتى دستش را از روى زخم برداشتند، مشاهده شد كه اين دست، دوباره به حالت قبل بازگشت.
هنگامى كه به دستور معاويه، چشمه‌اى در مدينه حفر مى‌شد (نزديك به پنجاه سال پس از غزوه احد)، كلنگ به پاى حمزه عموى پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] خورد و خون از آن جارى شد.
اين ادله نشان مى‌دهد كه حيات شهدا، از حيات اوليا قوى‌تر است و قرآن كريم نيز حيات آنها را تصريح كرده است؛ ولى حيات آنها كمتر از حيات پيامبران: است، زيرا انبيا براى اين مقام شايسته‌ترند و تفاوت آنها به معناى تفاوتشان در ثمره و نتيجه است.
برخى از پيشوايان ما، گفته‌اند كه ويژگى منحصر به فرد حيات رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] در اين است كه حيات پس از مرگ ايشان، حتى در مواردى از احكام دنيايى برخوردار است. به همين دليل، از ويژگى‌هاى ايشان است كه آنچه در دنيا از خويش بر جاى نهاده‌اند، همچنان باقى است. ابوبكر از اين اموال، به اهل و خادمان ايشان مى‌پرداختند. مرگى كه براى آن حضرت رخ داد، به دليل بازگشت دوباره حيات كامل به ايشان، مرگ موقت است نه استمرارى.
بيهقى رساله‌اى را در مورد حيات پيامبران در قبرهايشان نگاشته و به بسيارى از احاديثى كه گذشت، استدلال كرده است؛ از جمله به حديث صحيح «
اَلاَنبياءُ أَحياءٌ فى قُبورِهِم يصَلّونَ»؛ «پيامبران در قبرهايشان زنده‌اند و نماز مى‌خوانند» و روايت «مسلم» شاهد آن است: