222سلام را به آن حضرت مى‌رساند. اين كار - چه در شب‌هاى جمعه و چه در غير آن - از روى تأكيد بيشتر و براى توجه بيشتر به شأن آن حضرت و بالابردن مقام ايشان صورت مى‌گيرد؛ زيرا در دانش اصول گفته‌اند كه مقيد، مطلق را محدود مى‌كند. از سوى ديگر، طبق قواعد اصولى، جمع كردن بين ادله‌اى كه در ظاهر ميان آنها تعارض وجود دارد، در حد ممكن، واجب است.
از برخى روايت‌ها چنين برمى‌آيد كه آن حضرت جواب سلام را مى‌دهد، چه سلام از جانب زائر [از نزديك] باشد چه از غير او؛ زيرا گفته‌اند: اختصاص جواب سلام به زائر، دليل مى‌خواهد و حتى مى‌توان گفت اين سخن مردود است؛ زيرا در خبر صحيح آمده: «هر كس از [كنار] قبر برادرش كه در دنيا او را مى‌شناخته است، رد شود و بر او سلام دهد، او جواب سلامش را مى‌گويد».
اگر دادن جواب سلام، فقط به زائر اختصاص مى‌يافت، در مورد كسى كه بدون قصد زيارت رد مى‌شود، اين‌گونه نمى‌گفتند؛ زيرا دانستيم كه غير زائر نيز در اين امر شريك است.
ابواليمن ابن‌عساكر مى‌گويد:
وقتى جواب سلام دادن حضرت، درباره زيارت كنندگان قبرش جايز (ممكن) است، براى كسانى از امت ايشان در اطراف دنيا، هرچند در دوردست‌ها نيز جايز (ممكن) است.
بنابراين، جواب بى‌واسطه رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] به زائر قطعى است، اما شك و اختلاف در اين است كه به غير زائر جواب مى‌دهد يا نه. اين فضيلتى بزرگ