161خشمگين مىشود.
طبق همة نقلها، معناى حديث نهى كردن از نمازگزاردن به سمت قبر براى بزرگداشت و تكريم قبر و يا صاحبش است؛ زيرا اين كار براى امتهاى پيشين، دستاويزى براى شركورزى و پرستش قبور و مردگان خودشان بوده است.
شارع به اين اعتبار، از اين كار نهى مىكند و امتش را باز مىدارد كه مبادا به آنچه امتهاى پيشين دچارش شدهاند گرفتار آيند و خداوند خواسته ايشان را محقق و دعايش را اجابت كرد. ازاينرو در ميان مسلمانان كسى نيست كه با نماز به طرف يا بر روى قبر شريف، ايشان را تعظيم كند.
ازجانب ديگر بر اساس روايتى، آن حضرت به دفن خود در اين مكان اشاره فرموده است. بزار با سندى صحيح و طبرانى به صورت مرفوع روايت كردهاند كه پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] فرمود:
«ما بَينَ قَبرى وَمِنبَرى رَوضَةٌ مِن رياضِ الجَنَّةِ» 1؛ «ما بين قبرم و منبرم باغى از باغهاى بهشت است». آن حضرت به جاى واژه «خانه» از واژه «قبر» استفاده كرده و آن حضرت با آنكه مىدانست مسجد شريفش هم جوار قبرشان واقع خواهد شد. با اين حال حكم به فضيلت آن نموده و امت را به آمدن به اين مكان ترغيب كردند و آن حضرت به دور