117هر كس كه نزد حجره مقدس با فروتنى و تسليم، بر رسول خدا[(صلى الله عليه و آله)] درود فرستد، به سعادت ويژه‌اى دست پيدا مى‌كند؛ زيرا او زيارت نيكويى به جاى آورده و به نيكى، اظهار محبت و تواضع كرده است. اين شخص نسبت به كسى كه در سرزمين خود بر پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] درود مى‌فرستد، عبادتى بيشتر انجام داده است؛ زيرا زائر هم ثواب زيارت كردن و هم پاداش درود فرستادن را نصيب خود مى‌كند، اما كسى كه از ديگر سرزمين‌ها درود مى‌فرستد، تنها ثواب درود فرستادن را از آن خود مى‌كند. هر كس يك درود بر رسول‌خدا[(صلى الله عليه و آله)] فرستد، خداوند ده درود بر او مى‌فرستد، اما كسى كه آن بزرگوار را زيارت كند و آداب زيارت را ناپسند به جا آورد يا بر قبر سجده كند و يا مرتكب خلاف شرع شود، كار نيكو و زشت را با هم انجام داده و خداوند آمرزنده مهربان است.

به خدا قسم، شدت ناله و تضرع و فريادها و بوسيدن در و ديوار نزد خدا و رسولش، فقط براى اظهار محبت و دوستى ايشان است. دوست داشتن پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] معيار و جداكننده بهشتيان از دوزخيان است و زيارت قبر او از بهترين تقربات است. فرض كنيم طبق روايت:

«لا تُشَدُّ الرِّحالُ الاّ الى ثَلاثَةِ»؛ «جز به سوى سه مسجد بار و بنه سفر مبنديد»، سفر كردن به سوى قبر پيامبران و اوليا جايز نباشد؛ زيرا اين روايت نيز - طبق فرض ما - حكمى عام دارد و افراد را از سفر براى زيارت همه قبور نهى كرده است. با اين حال، سفر به سوى پيامبر[(صلى الله عليه و آله)] مستلزم سفر به مسجد آن حضرت است و اين، امرى مشروع است و رسيدن به حجره حضرت، تنها پس از ورود به مسجد ايشان امكان‌پذير است. كسى كه به زيارت آن حضرت مى‌رود، ابتدا وارد مسجد مى‌شود و بايد نماز