96احدى از امت به جز على بن ابى‌طالب بهره‌مند از امامت نشد، با اينكه امور براو سخت گشت، ونصف امّت ويا كمتر ويا بيشتر با او بيعت نكردند. ¹

پاسخ

اوّلاً: مستفاد از حكم عقل ونصوصات وظواهر آيات قرآن كريم وسنّت نبوى آن است كه امامت منصبى الهى است وهر امامى بايد از جانب خداوند منصوب ومنصوص باشد، وخليفه بعد از رسول خدا(ص) كه از جانب خدا منصوب به امامت شد امام اميرالمؤمنين على بن ابى‌طالب(ع) بود. با وجود اين نصّ، خلافت وامامت الهى او تمام شد، ودر مشروعيّت پيدا كردن آن احتياج به بيعت مردمى نيست؛ گرچه بيعت مردم در حقيقت التزام عملى از ناحيه آنان در عمل به دستورات خليفه به حق است. ونفع اين عمل به خود مردم باز مى‌گردد كه از امام به حق اطاعت كرده وسلطه او را پذيرفته‌اند.

ثانياً: آيا عموم مردم با ابوبكر از روى طوع ورغبت بيعت كردند يا اينكه جماعت بسيارى از عموم مسلمانان از روى اكراه وتهديد سلطه او را پذيرفتند؟

مگر در سقيفه بر سر خلافت وتعيين جانشينى پيامبر(ص) غوغا وكشمكش عظيمى پديد نيامد؟ مگر گروهى از صحابه از بيعت با ابوبكر سرباز نزدند وبه خانه حضرت زهرا(عليها السلام) پناه نبردند؟ ²