46 ثانياً: حرف ابن‌تيميه اجتهاد در مقابل نصّ است؛ زيرا مطابق برخى از روايات پيامبر(ص) فرمود:

« إذا أنا دعوت فأمِّنوا » ¹ ؛ «هر گاه من دعا كردم شما آمين بگوييد...». واين خود دلالت بر اين دارد كه آمين آنها در اجابت دعاى پيامبر بى‌تأثير نبوده است.

شبهۀ چهارم: عدم اختصاص به حضرت على(ع) !!

اشكال ديگر ابن تيميه اين است كه مى‌گويد: «كلمه أَنْفُسَنٰا اختصاص به على(ع) ندارد؛ زيرا به صيغه جمع آمده است». ²

پاسخ

اوّلاً: عرب به جهاتى از جمله تعظيم لفظ جمع را بر مفرد به كار مى‌برد ودر قرآن نيز چنين استعمالى را زياد مشاهده مى‌كنيم؛ مثل آيۀ 173 از سورۀ آل عمران و آيۀ 11 از سورۀ مائده و آيۀ 61 از سورۀ توبه كه در هر سه مورد شخص واحدى اراده شده در حالى كه با صيغۀ جمع آمده است.

ثانياً: تعبير به جمع در اين آيه به جهت بيان اين مطلب است كه هر كدام از دو دسته مباهله كننده سزاوار است كه خواص از اهل‌بيت خود را بياورد، خواه افراد هر دسته متعدد باشند يا خير.

شبهۀ پنجم: مقصود از «انفسنا»، شخص پيامبر(ص) است!!

ابن تيميه مى‌گويد: «مقصود از أَنْفُسَنٰا شخص پيامبر(ص) است؛ يعنى هنگام مباهله بايد خود وفرزندان وزن‌هاى خود را بياوريد». ³