1641. ابو رافع مى‌گويد: «رسول خدا(ص) على را به عنوان امير بر يمن فرستاد، با حضرت شخصى از قبيله اسلم به نام عمرو بن شاس اسلمى حركت كرد. او از يمن بازگشت؛ در حالى كه على(ع) را مذمّت نموده وشكايت مى‌كرد. رسول خدا(ص) كسى را به سوى او فرستاد وفرمود: «خفه شو اى عمرو! آيا از على ظلمى در حكم يا لغزشى در تقسيم مشاهده كردى؟» او گفت: «هرگز». حضرت فرمود: «پس براى چه مطلبى را مى‌گويى كه به من رسيده است؟» او گفت: «جلوى بغضم را نمى‌توانم بگيرم». حضرت چنان غضبناك شد كه نتوانست جلوى خود را بگيرد به حدّى كه غضب در چهره او نمايان شد، آن‌گاه فرمود:

«من أبغضه فقد أبغضني ومن أبغضني فقد أبغض الله، ومن أحبّه فقد أحبّني، ومن أحبّني فقد أحبّ الله تعالى.1 ¹

هر كس على را دشمن بدارد به طور حتم مرا دشمن داشته و هر كس مرا دشمن بدارد به طور حتم خدا را دشمن داشته است. وهر كس على را دوست بدارد به طور حتم مرا دوست داشته است وهر كس مرا دوست بدارد به طور حتم خدا را دوست داشته است.

2. رسول خدا(ص) فرمود:

يا علي! أنت سيّد في الدنيا، سيّد في الآخرة، حبيبك حبيبي وحبيبي حبيب الله وعدوّك عدوّي، وعدوّي عدوّ الله، والويل لمن أبغضك بعدي.2 ²