103است، ولذا چون حضرت فوت كرد هرگز چنين حزنى را ابوبكر نداشت؛ زيرا بى‌فايده است، نتيجه اينكه حزن ابوبكر بدون شكّ كامل‌تر از حزن فاطمه است. ¹

پاسخ

اوّلاً: حزن ابوبكر ناشى از ضعف ايمان او به نصرت الهى بوده است ولذا پيامبر(ص) در غار به او فرمود: لاٰ تَحْزَنْ إِنَّ اللّٰهَ مَعَنٰا ؛ «غم مخور، خدا با ماست». (توبه: 40)

و نيز خداوند متعال مى‌فرمايد:

أَلاٰ إِنَّ أَوْلِيٰاءَ اللّٰهِ لاٰ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاٰ هُمْ يَحْزَنُونَ (يونس: 62)

آگاه باشيد ]دوستان و[ اولياى خدا، نه ترسى دارند ونه غمگين مى‌شوند.

ثانياً: حزن در فراق محبوب وگريه كردن بر او نه تنها امرى جايز وراجح است بلكه خود پيامبر(ص) نيز چنين مى‌كرده است.

انس بن مالك از پيامبر(ص) نقل كرده كه در فراق فرزندش ابراهيم فرمود:

إنّ العين تدمع والقلب يحزن ولانقول إلاّ مايرضى ربّنا، وإنّا لفراقك يا إبراهيم لمحزونون. ²

همانا چشم مى‌گريد، وقلب محزون مى‌شود ولى غير از آنچه رضايت پروردگار ماست نمى‌گوييم، وبه طور حتم اى ابراهيم در فراق تو محزونيم.