83
اَلْخَيْرَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ) (حج: 77)
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! ركوع كنيد، وسجود بجا آوريد، وپروردگارتان را عبادت كنيد، وكار نيك انجام دهيد، شايد رستگار شويد.
2. همراهى اين خضوع با اعتقاد به الوهيت يا ربوبيت استقلالى كسى كه نسبت به او خضوع كرده است.
الف) خضوع با اعتقاد به الوهيت
مجرد خضوع عبادت اصطلاحى محسوب نمىشود مگر در صورتى كه همراه با اعتقاد به الوهيت و عبوديت مخضوع له باشند.
خداوند متعال مىفرمايد:
(وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ إِلاّٰ نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ أَنَا فَاعْبُدُونِ) (انبياء: 25)
ما پيش از تو هيچ پيامبرى را نفرستاديم، مگر اينكه به او وحى كرديم كه: معبودى جز من نيست؛ پس تنها مرا پرستش كنيد.
از آنجا كه «فا» در ( فَاعْبُدُونِ ) براى تفريع است دلالت مىكند بر اينكه بايد خداوند متعال را با قصد اينكه تنها معبود است عبادت نماييم.
ونيز خداوند سبحان مىفرمايد: ( اَلَّذِينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ )؛ «همانها كه معبود ديگرى با خدا قرار دادند؛ امّا بهزودى مىفهمند». (حجر: 96)
ونيز مىفرمايد: ( وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّٰهِ آلِهَةً لِيَكُونُوا لَهُمْ عِزًّا )؛ «وآنان غير از خدا، معبودانى را براى خود برگزيدند تا مايه عزّتشان باشد».
(مريم: 81)