41
توحيد در خالقيت، منشأ توحيد ربوبى
از آيات قرآن استفاده مىشود كه توحيد در خالقيت منشأ توحيد ربوبى است.
1. خداوند سبحان مىفرمايد:
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ فَأَنّٰى يُؤْفَكُونَ* اَللّٰهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشٰاءُ مِنْ عِبٰادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ إِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ (عنكبوت: 61 و 62)
و هرگاه از آنان بپرسى: چه كسى آسمانها وزمين را آفريده، وخورشيد وماه را مسخّر كرده است؟ مىگويند: الله! پس با اين حال چگونه آنان را [از عبادت خدا] منحرف مىسازند؟! خداوند روزى را براى هركس از بندگانش بخواهد گسترده مىكند، وبراى هركس بخواهد محدود مىسازد؛ خداوند به همه چيز داناست.
2. و نيز مىفرمايد:
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللّٰهُ قُلِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ (لقمان: 25)
و هرگاه از آنان سؤال كنى: چه كسى آسمانها وزمين را آفريده است؟ مسلّماً مىگويند: الله، بگو: الحمدلله [كه خود شما معترفيد]! ولى بيشتر آنان نمىدانند.
در اين آيات خداوند متعال مشركان را مورد سرزنش قرار داده و با استنطاق از آنان و گرفتن اعتراف در اينكه خالق خداست مىفرمايد: پس چرا اعتقاد به ربوبيت و تدبير استقلالى وسائط داريد و چرا با اعتقاد