45(حضرت فاطمه(عليها السلام)) نگاه مىكردم و با نگاه به او غم و اندوه از وجودم دور مىشد». 1
مشهور است كه هيچگاه آن حضرت اميرمؤمنان على(ع) را به خشم نياورد. آنچه برخى منابع بدان اشاره كردهاند كه در ماجرايى امام از دست ايشان خشمگين شد و سر را روى خاك گذاشت و رسولخدا(ص) ايشان را ديد و با كنيه «ابوتراب» ايشان را خطاب قرار داد 2، كاملاً ساختگى است؛ زيرا درباره خواندهشدن ايشان به ابوتراب گزارشهاى بسيارى وجود دارد كه هيچيك با اين خبر هماهنگى ندارند.
درست به همين سبب بود كه اميرمؤمنان(ع) پس از شهادت ايشان، به شدت گريست و هنگام به خاكسپردن همسرش، نجوايى بسيار غمانگيز با رسولخدا(ص) داشت. 3 همچنين درباره شهادت ايشان شعرى سرود كه در آن دشوارى جدايى از آن حضرت به خوبى بازگو شده است. 4