1) 1- پيشانى‌اش نوشته شده است: «اين نااميد از رحمت پروردگار است». آگاه باشيد! كسى كه بميرد و داراى خشم و دشمنى با آل محمد(عليهم السلام) باشد، به حال كفر از دنيا رفته است. آگاه باشيد! كسى كه بميرد و داراى بغض و عداوت با آل محمد(عليهم السلام) باشد، بوى بهشت را استشمام نمى‌كند»؛ ر.ك: الكشف و البيان فى تفسير القرآن، ثعلبى، ج 8، ص 314؛ تفسير الكبير، ج27، ص 166؛ تفسير، ابن‌عربى، ج 2، ص 219.

1) . مباهله از ماده «بهل» به معناى لعنت و نفرين‌كردن است و مباهله از باب مفاعله، به لعنت و نفرين‌كردن دو نفر يا دو گروه ضد يكديگر و پافشارى بر نفرين گفته مى‌شود.

2) . خداوند مى‌فرمايد: فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مٰا جٰاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعٰالَوْا نَدْعُ أَبْنٰاءَنٰا وَ أَبْنٰاءَكُمْ وَ نِسٰاءَنٰا وَ نِسٰاءَكُمْ وَ أَنْفُسَنٰا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللّٰهِ عَلَى الْكٰاذِبِينَ ؛ «هرگاه بعد از علم و دانشى كه به تو رسيده، [باز] كسانى درباره مسيح با تو به ستيز برخيزند، بگو: «بياييد ما پسران خود را دعوت كنيم، شما نيز پسران خود را. ما زنان خود را دعوت نماييم شما نيز زنان خود را. ما از نفوس خود [و كسى كه همچون جان ماست]، شما نيز از نفوس خود. آن‌گاه مباهله [و نفرين] كنيم و لعنت خدا را بر دروغ‌گويان قرار دهيم». (آل‌عمران:61).

3) . بيشتر منابع، روز انجام مباهله را روز 24 ذى‌حجه گفته‌اند، اما درباره سال مباهله اختلاف وجود دارد و آن را در سال سوم، هشتم، نهم و دهم هجرت آورده‌اند كه به دلايلى، از جمله گرفتن جزيه از اهل نجران كه سال نهم بوده است و نيز سال نهم را سال وفود مى‌دانند، به نظر مى‌رسد سال نهم درست‌تر باشد. براى زمان و چگونگى مباهله، ر.ك: السيرةالنبويه، ابن‌هشام، ج 2، صص 232و233، كه متأسفانه ابن‌هشام به جزئيات ماجرا اشاره نكرده است؛ دلائل النبوه، بيهقى، ج 5، صص382-393.