30نزول اين آيه گفتهاند كه يك نفر اعرابى خدمت رسولخدا(ص) آمد و عرض كرد:
اى محمد! اسلام را بر من عرضه كن. آن حضرت فرمود: «شهادت بده كه خدايى جز الله نيست كه شريك ندارد و محمد بنده و فرستاده اوست». سپس اعرابى گفت: «از من اجرتى بخواه». فرمود: «نه، مگر دوستى با نزديكان». پرسيد: «نزديكان من يا نزديكان تو؟» فرمود: «نزديكان من». گفت: «دستت را بياور تا با تو بيعت كنم. لعنت خدا بر كسى باد كه تو و نزديكانت را دوست ندارد». رسولخدا(ص) فرمود: «آمين».
«زمخشرى» گويد:
هنگامىكه اين آيه نازل شد، از رسولخدا(ص) پرسيدند: «اين نزديكان كه دوستى با آنان بر ما واجب شده است، چه كسانىاند؟» فرمود: «على(ع) و فاطمه و دو پسران آن دو». 1
برخلاف نظر برخى علماى اهل سنت كه به اينگونه روايتها اشكال مىگيرند و آنها را رد مىكنند، دوستى و محبت در اين آيه و خطاب آن، چنان آشكار است كه در برخى منابع اهل سنت، روايت مشهور مربوط به آثار محبت به آل محمد(ص) را كه در منابع شيعى به تفصيل