1) . اصطلاح اجتهاد صحابه در صدر اسلام به عنوان تأويل بر سر زبان‌ها افتاد؛ آنجا كه خالد بن وليد مالك بن نويره را كشت و در همان شب با همسر وى آميزش كرد و چون به مدينه بازگشت، عمر خواستار سنگسار وى شد. ولى ابوبكر در پاسخ گفت: من او را سنگسار نمى‌كنم؛ زيرا او تأويل كرده و مرتكب خطا و اشتباه شده است. درباره ابوالغاديه قاتل عمارياسر و ابن ملجم قاتل امام على(عليه السلام) نيز گفته‌اند كه آنها اجتهاد كرده‌اند و هرچند اشتباه كرده‌اند، اما داراى اجر و مزد مى‌باشند. حتى دربارۀ يزيد بن معاويه، ابن كثير مى‌گويد: اقدامات نارواى يزيد را حمل بر تأويل و خطاى در اجتهادش كرده‌اند. او با همه اينها، امام و پيشوايى بوده است فاسق و غير قابل عزل... و قيام عليه او نارواست.

2) . در اين زمينه، ر.ك: اضواء على السنة المحمّدية، ص329 به بعد؛ معالم المدرسين، ج1، ص83 به بعد.

3) . به نظر جمهور اهل سنّت هر كس پيامبر را حتى از دور ديده باشد، به او صحابه مى‌گويند: ر.ك: به اضواء على السنة المحمّدية، ص329 به بعد.