264جان سخن اينكه راهى براى تسرى اين آيه به زنان پيامبر(ص) وجود ندارد؛ زيرا آنان معصوم نبودند، بلكه در گناهكار بودن برخى از آنها و مرتكب شدن به گناهان كبيره شكى نيست؛ هرچند ادعا شود كه از گناهان خود توبه كردهاند.
دو - بر اساس روايات، آيۀ تطهير، به تنهايى و بدون آيات قبلى و بعدى خود، نازل شده و مهم، مورد و مدلول آيه در هنگام نزول است. اينكه اين آيه بعداً در سياق آيات ديگر قرار گرفته، جهت مصالحى بوده است كه تنها خداى متعال بدان آگاه است و البته اين امر، موجب تغيير مدلول آن نمىشود.
سه - سياق آيه نمىتواند روايات صريح در مختص بودن اهل بيت به وجودهاى مقدس ائمه(عليهم السلام) را منتفى سازد.
سخنان بيان شده دربارۀ آيۀ شريفۀ تطهير را بايد در تفاسير و كتابهاى مفصل در اين بحث جستوجو كرد.
نكتۀ مهم در اين بحث آن است كه بدانيم پاك و پاكيزه بودن اهل بيت(عليهم السلام) از تمام پليدىها، صدور كارهاى حرام از ايشان را منع مىنمايد كه تحريف دين و فتوا دادن بر خلاف آيات قرآن، از خطيرترين آنهاست. اين سخن تعبير ديگرى از مطابق بودن احكام ايشان با احكام الهى و ناسازگار بودنشان با يكديگر است. بدينترتيب امامت و مرجعيت دينى اين ذوات مقدس، ثابت مىشود.
همچون آيۀ تطهير، سخنان ديگرى كه بر عصمت اهل بيت(عليهم السلام) دلالت مىكند نيز همين نتيجه را مىدهد؛ مانند سخن پيامبر(ص) كه فرمود «اى على! هر كه از من جدا شود، از خداى تعالى جدا گرديده و هر كه از تو ببرد، بىشك از من بريده است». 1