1) . تاريخ دمشق، ج 12، صص 168 و 169، در شرح حال حجاج بن يوسف بن حكم؛ شرح نهج البلاغه، ج 2، ص289 و ج 7، صص 277 و 278؛ كنزالعمال، ج 16، صص 183 و 185؛ غريب الحديث، ج 2، ص 451، مادۀ نعر؛ النهاية فى غريب الحديث، ج 5، ص 170، در مادۀ وذح؛ لسان العرب، ج 2، ص 632، در مادۀ وذح؛ تاج‌العروس، ج 2، ص 246، مادۀ وذح.

2) . شرح نهج البلاغه، ج 7، صص 148 و 150 و ج 20، ص 334؛ ينابيع الموده، ج 3، ص 149.

3) . شرح نهج البلاغه، ج 7، صص 148 و 149؛ اين مطلب در بخش مربوط به خبرهاى دولت بنى‌عباس در مصادر زير آمده: مروج الذهب، ج 3، صص 264 و 265، ذكر خلافت ابى‌العباس عبدالله بن محمد سفاح و جمله‌اى از اخبار و سيره و حوادث روزگار او و وصيت ابراهيم امام به ابوالعباس؛ نيز ص 267، نصيحت حضرت صادق(ع) به عبدالله بن حسن و ص 272، آنچه بين عبدالله بن على و برادرش در زمان خلافت سفاح پديدار گشت و ص303، مرگ ابومسلم و ص 363، ماجراى بين رشيد و كسائى؛ تاريخ دمشق، ج 32، صص 271 و 275، در شرح حال عبدالله بن محمد بن على بن ابى‌طالب(ع)؛ تاريخ يعقوبى، ج 2، صص 343 و 344، روزگار مروان‌بن محمد بن مروان و دعوت بنى‌عباس و صص 349 و 362، روزگار ابوالعباس سفاح.

4) . تاريخ دمشق، ج 14، ص 216، در شرح حال حسين بن على بن ابى‌طالب(ع)؛ سير اعلام النبلاء، ج 3، ص306، در شرح حال حسين شهيد(ع)؛ تاريخ الطبرى، ج 3، ص 300، در اين سال حسين(ع) از مكه به سوى كوفه بيرون رفت: ذكر راه سپردن امام(ع) به كوفه و رويدادهاى ميان راه؛ الفتوح، ابن اعثم، ج 5، ص79، ذكر حركت حسين(ع) به سوى كوفه؛ مقتل خوارزمى، ج 1، ص 324، فصل يازدهم و ديگر مصادر.