150كتاب مُنزل از سوى خداوند تناسب دارد؛ زيرا خواست خداى متعال اين است كه رسولان و اولياى خويش را نصرت دهد و در برابر تحريفى كه در تعاليم حقه صورت گرفته، آنها را تصحيح كند و حقيقتشان را آشكار سازد و اين با جعلى و دروغين بودن انتساب قرآن به خداى متعال سازگار نيست.
چهار - در كلام الهى امورى وجود داشت كه در كلمات و سخنان عرب ناشناخته بود؛ مانند شروع بعضى از سورهها با حروف مقطعه. معمولاً آن كه مىخواست سخنى بگويد يا بنويسد، به اين حروف بىتوجه بود و قصد آن نداشت كه گفتار خويش را با آوردن آنها آغاز كند. همچنين قرآن به مسائلى مىپرداخت كه تصديق آنها و فهم منظور پيغمبر(ص) از آنها، بر محيط آن روز و مردمش سخت و دشوار بود؛ مانند اين سخن خداى تعالى:
سُبْحٰانَ الَّذِي أَسْرىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بٰارَكْنٰا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيٰاتِنٰا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ (اسراء: 1)
پاك و منزه است خدايى كه شبانه بندهاش را از مسجدالحرام به مسجدالاقصى كه گرداگردش را پر بركت ساختهايم، سير داد تا برخى از آيات عظيم خود را به او نشان دهيم. بىشك خدا شنوا و بيناست.
همچنين مىفرمايد:
وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنٰا أَ جَعَلْنٰا مِنْ دُونِ الرَّحْمٰنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ (زخرف: 45)
از رسولانى كه پيش از تو فرستاديم سؤال كن: آيا ما غير از خداى رحمان، معبودى ديگر براى پرستش قرار داديم؟
آن كه براى اقناع مردمِ محيط خود سخنى مىآورد، هرگز چنين امورى را كه در مقابل ايشان دچار زحمت و دردسر مىشود، دستاويز قرار نداده و بدانها اميد نمىبندد. در تفسير و توضيح اين امر بايد گفت كه خداى متعال بيان اين مسائل را بر رسولش