96كفرشان ترديدى نيست؛ چراكه اين اعتقاد، انكار خدايىِ خداى سبحان است؛ زيرا روشن است كه در انكار خدايى، بين ادعاى ثبوت آن براى زيد يا بتها و بين ادعاى ثبوت اين خدايى براى اميرمؤمنان(عليه السلام) تفاوتى وجود ندارد؛ چون در انكار خدايى خداى متعال مشتركاند و اين موضوع خود يكى از اسبابى است كه موجب كفر مىگردد. 1
و ديگر سخنان بزرگان مكتب اهلبيت(عليهم السلام) كه به كفر غاليان، و خروجشان از اسلام حكم كردهاند.
جايگاه اهلبيت(عليهم السلام) و مسئله غلو
پس از آنكه بيان شد مرز غلو بيش از حدود بشرى است و معناى آن، اعتقاد داشتن صفتى از صفات خداوندى براى آفريدهاى است كه در حق آن غلو صورت گرفته است، روشن مىشود كه جايگاه برجسته
اهلبيت(عليهم السلام) نزد خداى متعال، از قبيل عصمت، آگاهى به غيب، ولايت و ارج و مقامى كه خداى متعال به ايشان افاضه فرموده، همگى از مسئله غلو خارج است؛ زيرا بهرهمندى از اين مرتبه و جايگاه، به معناى خدايى كردن نيست؛ زيرا آنان هرچه دارند، از نعمتهاى خداوند است و در برابر خدا، مالك چيزى از خود نيستند؛ چنانكه گذشت. بنابراين آنان بدون اذن خدا چيزى نمىدانند، و جز به خواسته خدا در چيزى تصرف نمىكنند. بدينسان، آنها بندگانگرامىاند كه بر انجامدادن كارى قادر نيستند، مگر اينكه آنها را بر انجامدادن آن كار قادر كنند.