95 تنها در الوهيت و عبادت بوده، و به همين جهت است كه آنان هنگام تلبيه چنين مىگفتند:
لَبَّيْكَ اللَّهُمَّ لَبَّيْكَ، لَبَّيْكَ لاَ شَرِيكَ لَكَ لَبَّيْكَ الاَّ شَرِيكاً هُوَ لَكَ تَمْلِكُهُ وَ مَا مَلَكَ. 1
لبيك، بارالها لبيك، شريكى براى تو نيست لبيك، جز شريكى كه او براى توست و تو او و آنچه مالك است را مالك مىباشى.
پاسخ
اولاً: همانگونه كه از آيات و روايات و تاريخ مشركان صدر اسلام استفاده مىشود، مشركان معتقد به استقلال عمل بتها در كارهاى خارقالعاده بوده و آنها را در عرض خدا مىدانستند.
ثانياً: مفاد اين تلبيه با آنچه كه از آيات استفاده مىشود آن است كه مشركان شريكانى را كه براى خدا قائل بودهاند ملك خدا مىدانستند و آنچه كه از شريكان مىخواستند را نيز ملك خدا مىپنداشتند؛ اما معتقد بودند آنان در تصرفات غيبى خود مستقل عمل مىكنند و همين مشكل اصلى آنها در شرك بود و اين مطلبى است كه از دهها آيه و روايت استفاده مىشود.
شبهه دوم: شرك مشركان در عبوديت
برخى مىگويند: مشركان شرك در خالقيت نداشتهاند بلكه تنها شركشان در عبادت بوده است به دليل قول خداوند متعال: