67 معبودهاى خيالى كه از آنها مىهراسند.) در آن هنگام، رهبران (گمراه وگمراهكننده) از پيروانِ خود، بيزارى مىجويند؛ وكيفر خدا را مشاهده مىكنند؛ ودستشان از همه جا كوتاه مىشود.
و مىفرمايد:
(وَ إِذٰا مَسَّ الْإِنْسٰانَ ضُرٌّ دَعٰا رَبَّهُ مُنِيباً إِلَيْهِ ثُمَّ إِذٰا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مٰا كٰانَ يَدْعُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَ جَعَلَ لِلّٰهِ أَنْدٰاداً لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلاً إِنَّكَ مِنْ أَصْحٰابِ النّٰارِ) (زمر: 8)
هنگامى كه انسان را زيانى رسد، پروردگار خود را مىخواند وبهسوى او باز مىگردد؛ امّا هنگامى كه نعمتى از خود به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلاً خدا را مىخواند از ياد مىبرد وبراى خداوند همتايانى قرارمىدهد تا مردم را از راه او منحرف سازد؛ بگو: «چند روزى از كفرت بهرهگير كه از دوزخيانى!»
پنج - شريك قراردادن براى خدا
مشركان براى خداوند متعال شريكانى در ربوبيت و خالقيت به نحو استقلال قرار داده و آنان را بدين جهت مىپرستيدند و اين با عمل موحدان در توسل به اوليا و درخواست حاجت از آنان بهطور كلى فرق دارد. لذا نمىتوان اين آيات را بر موحدان اطلاق نمود.
خداوند متعال درباره بتها مىفرمايد:
(هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وٰاحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْهٰا زَوْجَهٰا لِيَسْكُنَ إِلَيْهٰا فَلَمّٰا تَغَشّٰاهٰا حَمَلَتْ حَمْلاً خَفِيفاً فَمَرَّتْ بِهِ فَلَمّٰا أَثْقَلَتْ دَعَوَا اللّٰهَ رَبَّهُمٰا لَئِنْ آتَيْتَنٰا صٰالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشّٰاكِرِينَ* فَلَمّٰا آتٰاهُمٰا صٰالِحاً جَعَلاٰ لَهُ شُرَكٰاءَ فِيمٰا آتٰاهُمٰا فَتَعٰالَى اللّٰهُ عَمّٰا يُشْرِكُونَ*