50 تو نمى‌توانى كسى راى كه دوست دارى هدايت كنى، ولى خداوند هركس راى بخواهد هدايت مى‌كند.
ولى در جايى ديگر خطاب به پيامبرش مى‌فرمايد: ( وَ إِنَّكَ لَتَهْدِي إِلىٰ صِرٰاطٍ مُسْتَقِيمٍ ) ؛ «وتو مسلماً به سوى راه راست هدايت مى‌كنى». (شورى: 52)
4. رأفت ورحمت
خداوند سبحان درباره خود مى‌فرمايد: (إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ) ؛ «او نسبت به آنان مهربان ورحيم است». (توبه: 117) ولى در عين حال درباره پيامبرش نيز مى‌فرمايد: ( بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ) ؛ «او نسبت به مؤمنان، رئوف ومهربان است». (توبه: 128)
منشأ ديگر اشتباه وهابيان آن است كه فكر كرده‌اند هرگونه تعظيم، عبادت است؛ ازاين‌رو وهابيان بين تعظيم وعبادت، فرق نگذاشته وبين آن دو خلط كرده‌اند وگمان نموده‌اند كه هر نوع از انواع تعظيم، عبادت كسى است كه تعظيم مى‌گردد. آنان گمان كرده‌اند كه ايستادن در مقابل ولى خدا وبوسيدن دست او، تعظيم پيامبر واولياى الهى، اطلاق «مولى وسيد» بر آنان وايستادن در مقابل آنان با ادب ووقار وخضوع، غلوّى است كه منجرّ به عبادت غير خداوند خواهد شد، درحالى‌كه اين چنين نيست؛ زيرا مطابق آيات قرآنى حضرت آدم(ع) مسجود ملائكه قرار گرفت، آنجا كه مى‌فرمايد:
(وَ إِذْ قُلْنٰا لِلْمَلاٰئِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلاّٰ إِبْلِيسَ ) (بقره : 34)
و(ياد كن) هنگامى را كه به فرشتگان گفتيم: براى آدم سجده وخضوع كنيد، همگى سجده كردند جز ابليس...