69از مسروق روايت كردهاند كه مىگويد:
در محضر عبدالله بن عمرو صحبت از ابن مسعود شد؛ او گفت: «وى مردى است كه پيوسته او را دوست مىدارم؛ از رسول خدا[ (ص) ] شنيدم كه مىفرمود: قرآن را از چهار نفر ياد بگيريد: از عبدالله بن مسعود - از نام او شروع كرد - و سالم، (آزادشدۀ ابىحذيفه) و معاذبنجبل و ابىبنكعب». 1
فخر رازى مىگويد:
اگر بگوييم اين دو سوره، از قرآن و به صورت متواتر در زمان ابن مسعود بودهاند، لازم مىآيد كافرشمردن كسى كه قرآن بودن اين دو سوره را انكار نمايد و اگر بگوييم آنها جزء قرآن هستند، ولى در زمان ابن مسعود به حد تواتر نرسيدهاند، لازم مىآيد كه بعضى از قرآن به حد تواتر نرسيده باشد. آنگاه مىگويد: «و اين گرۀ مشكل و سختى است». 2
با توجه به اين روايات كه مشتى از خروار است، از آقاى جزايرى سؤالى مىكنيم: آيا اين همه روايات صحيح دلالت بر دروغشمردن كلام خداى تعالى در آيۀ إِنّٰا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنّٰا لَهُ لَحٰافِظُونَ نمىكنند؟».
شايد ايشان بگويد اين احاديث و مانند اينها دلالت بر نسخ تلاوت بعضى از آيات قرآن كريم دارد؛ يعنى آياتى مانند آيۀ رجم، در ابتدا جزء قرآن بود و بر پيامبر (ص) نيز نازل شده بود. ولى بعدها منسوخ گشت و به دستور پيامبر (ص) از قرآنها حذف شد و ايشان خواندن آن آيات را به قصد تعبد (اينكه جزء قرآن باشند)، نهى فرمود. در اين صورت به آقاى جزايرى چنين مىگوييم: اولاً، ظاهر بسيارى از احاديثِ آوردهشده، اين حرف شما را رد مىكند؛ مانند سخن عمر، «اگر نبود كه مردم مىگويند عمر در كتاب