259با توجه به اين آيۀ شريفه، نويسنده بايد شيوۀ نرم و ملايمى را در پيش بگيرد و به بيان حق و سخن راست پايبند باشد و بدون بررسى، از تكفير و تهمتهاى باطل و ناروا زدن دورى بجويد تا هدف و فايدۀ مورد نظر تحقق يابد.
***
نصيحت من به برادران ايمانى خودم (شيعيان بزرگوار) اين است كه به اينگونه كتابهاى ويرانگر بها ندهند؛ چرا كه مملو از بيهودهگويىهاى آراستهشده و تهمتهاى پوچ و ساختگى و دروغهاى تزيينشده است كه نه تنها فايدهاى نداشته، بلكه ضرر بسيارى هم دارند؛ زيرا اگر در دل خواننده، شك و ترديدى هم وارد نكنند، لااقل با خواندن آنها دل انسان پر از غصه و ناراحتى مىشود.
بهتر است دراينباره (عقايد اسلامى)، به كتابهايى كه علماى بزرگ شيعه نوشتهاند، مراجعه كرده و آنها را مطالعه كنند؛ زيرا آنها مذهب را بيان نموده و سُستى شبهات مخالفان را نشان داده و تشكيك و استدلالهاى آنها را به بهترين وجه باطل كردهاند و حق را نيز به صورت آشكار و بدون هيچ شك و ترديدى روشن نمودهاند. كمترين فايدهاى كه خواننده از مطالعۀ اين كتابها به دست مىآورد اين است كه ايمان او در دين بيشتر و عقيدۀ او محكمتر مىگردد؛ گذشته از اينكه آن كتابها، علوم بسيار و سودمندى دارند و شناخت ما را به آنچه در دين جايز يا ممنوع است، بيشتر مىكنند.
نصيحت من به برادران بزرگوار اهل سنّت نيز اين است كه آنچه را نويسندگان آنها در انكار عقائد شيعه نوشتهاند، از مسلّمات قلمداد نكنند و همچنانكه در آنها احتمال درستى مىدهند، احتمال خطا و اشتباه نيز بدهند. بر آنها لازم است كه پاسخهاى شيعه به اين نوشتهها را نيز بخوانند تا برايشان يقين حاصل شود كه اين عقايد صحيح است يا باطل. در غير اين صورت (عدم اعتنا به پاسخهاى شيعه)، در حكم و قضاوت خود ستم روا داشته و نسبت به غير خود ظلم كرده و در حق خودشان مقصر خواهند بود؛ زيرا