234 مِنْكُمْ ¹ آمده است، به هيچ وجه غير معصوم را در بر نمى‌گيرد. اينكه خداوند در اين آيه ميان اطاعت خود و اطاعت پيغمبرش و اطاعت اولى الامر - ائمه عليهم السلام - تساوى برقرار نموده، بدان جهت است كه در همۀ آنها احتمال خطا منتفى است كه بيان آن به تفصيل گذشت.

علاوه بر اين، نمى‌توان مقام والاى امامت و خلافت را كه بقاى دين و پايدارى امور مسلمين به آن وابسته است، به دست كسى سپرد كه گاهى درست و گاهى اشتباه مى‌رود و درباره يك مسئله، حكمى صادر و سپس آن را نقض مى‌كند يا در مسئله‌اى، فتوايى داده و سپس آن را تغيير مى‌دهد. اگر در طول زمان، چنين رهبرانى حاكم شوند، به تدريج دين نابود و احكام و قوانين شريعت تغيير خواهد كرد. به اين جهت، واجب است كه امام مسلمانان، معصوم بوده و نص بر تعيين او وجود داشته باشد.

دربارۀ اين سؤال كه مسلمانان كِى چنين امامى را مى‌يابند؟ جواب آن است كه او موجود است. پيامبر (ص) ، ائمۀ عليهم السلام پس از خويش را معرفى كرده و تأكيد نموده كه آنها از اهل بيت او هستند، آنجا كه فرموده است: «من دو چيز گرانبها را ميان شما مى‌گذارم: كتاب خدا و عترت و اهل بيتم. تا هنگامى كه به آن دو تمسك كنيد، هرگز پس از من گمراه نخواهيد شد». همچنين پيامبر (ص) مقصود خود را از «اهل بيت» نيز مشخص كرده است. در روايتى كه مسلم از عايشه نقل كرده، مى‌نويسد:

پيامبر[ (ص) ] بيرون آمد، درحالى‌كه عباى يمنى از موى سياه بر تن داشت. ناگهان حسن بن على[ عليه السلام نزد او] آمد و [حضرت] او را زير عبا داخل نمود. سپس حسين[ عليه السلام ] آمد و با او داخل عبا شد. سپس فاطمه[ عليها السلام ] آمد و او را [هم] داخل نمود. سپس على[ عليه السلام ] آمد و او را داخل نمود.