218
جزايرى مىگويد: با دعوت به ولايت، اصحاب رسول خدا (ص) تكفير و لعنت شدند و هر مسلمانى كه از آنها (اصحاب) راضى باشد يا از خدا براى آنها طلب رضايت نمايد (مثلاً بگويد: رضى الله عنهم) تكفير و لعنت شدهاست.
پاسخ به جزايرى: عقيدۀ شيعه دربارۀ اصحاب رسول خدا (ص) ، تكفير نكردن آنهاست، مگر منافقانى كه عليه اسلام نيرنگ و دسيسه كردند. علماى اماميه در طول تاريخ بر اين نكته تأكيد كردهاند كه هركس شهادتين را بگويد، مسلمان است و امتيازات و حقوق يك مسلمان براى او و عليه او خواهد بود. مگر كسى كه دليلى بر كفر او اقامه شود؛ مانند ناصبىها و اهل غلوّ و كسانى كه منكر ضروريات دين شدهاند.
به علاوه، چه تلازمى ميان دعوت به ولايت - ولايت على عليه السلام بهطور خاص و ولايت اهل بيت عليهم السلام بهطور عام - و تكفير اصحاب رسول خدا (ص) وجود دارد؟ درحالىكه پيامبر (ص) نخستين كسى بود كه مردم را به ولايت دعوت كرد، آنجا كه فرمود: «هركس من مولاى اويم پس على مولاى اوست» و فرمود: «همانا على از من است و من از اويم و او پس از من ولى [و امام] هر مؤمنى است». 1
همچنين فرمود:
همانا من چيزى ميان شما گذاشتم كه اگر به آن تمسك و چنگ بزنيد، هرگز پس از من گمراه نمىشويد؛ يكى از ديگرى بزرگتر است: كتاب خدا كه [همچون] ريسمانى از آسمان به زمين كشيده شده است و عترت و اهلبيت من. اين دو از هم جدا نمىشوند تا اينكه بر سر حوض بر من وارد آيند. پس بنگريد كه پس از من با آنها چگونه رفتار مىكنيد.