176 خدا را نافرمانى كرده و هركس از آنها جدا شود، از جماعت مسلمانان جدا شده است. آنها در اين‌باره احاديث زيادى روايت مى‌كنند كه در اينجا به تعدادى از آنها اشاره مى‌كنيم:

1. بخارى و مسلم و عده‌اى ديگر، از ابوهريره از پيامبر (ص) چنين نقل كرده‌اند:

هركس مرا اطاعت كند، خدا را اطاعت كرده و هركس مرا نافرمانى كند، خدا را نافرمانى كرده و هركس امير (پادشاه) را اطاعت كند، مرا اطاعت كرده و هركس امير (پادشاه) را نافرمانى كند، مرا نافرمانى كرده است. ¹

2. مسلم به نقل از ابى‌يونس مى‌گويد: «از ابوهريره شنيدم كه آن (حديث بالا) را از رسول خدا[ (ص) ] چنين نقل كرده كه مى‌فرمود: «هركس امير را اطاعت كند» و نفرمود: «هركس اميرِ مرا اطاعت كند». در حديث همام از ابوهريره نيز چنين آمده است. ²

3. روايتى را بخارى - كه لفظ روايت از اوست - مسلم، احمد، دارمى، بيهقى و ديگران، از ابن عباس روايت كرده‌اند كه مى‌گويد:

پيامبر[ (ص) ] فرمود: هركس از امير (پادشاه) خود چيزى ببيند و آن را بد بداند، بايد صبر و شكيبايى كند؛ زيرا كسى نيست كه [به اندازۀ] يك وجب از جماعت [مسلمين] فاصله بگيرد، مگر اينكه به مرگ جاهليت مى‌ميرد. ³

اگر مطلب اين‌گونه باشد كه اهل سنت مى‌گويند، چه اشكالى در وجوب اطاعت از ائمه اهل بيت عليهم السلام و لزوم پيروى از آنها وجود دارد؛ زيرا آنها يكى از دو چيز گران‌بهايى هستند كه پيامبر (ص) بر رعايت حالشان و مددجُستن از ايشان سفارش كرده است. آنها

كسانى هستند كه خداوند دوستى‌شان را واجب دانسته و هرگونه پليدى را از آنها دور