1) . صحيح بخارى، ج 4، صص 121 و 185 و ج 6، ص 11 و ج 7، صص 155 و 156 و ج 9، ص 137؛ صحيح مسلم، ج 3، ص 1259؛ مسند احمد، ج 1، صص 324 - 326؛ الاحسان (بترتيب صحيح ابن حبان)، ج 8، ص201.

2) . صحيح مسلم، ج 3، ص 1259؛ مسند احمد، ج 1، صص 222، 293 و 355؛ مستدرك، ج 3، ص 477؛ مجمع الزوائد، ج 4، ص 214 و ج 5، ص 181.

3) . صحيح مسلم با شرح نووى، ج 11، ص90.

4) . سخن درست آن است كه پيامبر (ص) مى‌خواست به خلافت حضرت على عليه السلام بعد از خود تصريح نمايد؛ زيرا احكام مهم دين در آن زمان، روشن شده بودند و به تحقيق، خداوند قبل از آن روز دين خود را كامل و نعمت را تمام كرده بود. همچنين تصريح بر خلفا مهم‌تر است از تكرار احكامى كه روشن شده است؛ چون درگيرى و گمراهى و بلا، با تصريح بر نام خلفا از ميان مى‌رود. به علاوه اگر بر كسى احكام مهم دين پوشيده شود، گمراه شمرده نمى‌شود، بلكه حتى اگر با علم، با آن احكام مخالفت كند، باز هم گمراه شمرده نمى‌شود؛ بلكه فاسق خواهد بود، نه بيشتر. حال اگر خواستِ پيامبر (ص) نوشتن احكام مهم بود، اين همه درگيرى و سر و صدا و تهمت (هذيان‌گويى) لازم نبود؛ سبب آن همه جنجال و درگيرى اين بود كه حاضران مى‌دانستند كه پيامبر (ص) مى‌خواهد نام خلفاى بعد از خود را به صراحت بيان نمايد. علاوه بر اين، با توجه به شرايط حساس آن لحظه، چند روز قبل از وفات پيامبر (ص) و با شدت درد و بيمارى كه بر حضرت مستولى بود، مناسب اين است كه بگوييم ايشان (ص) مى‌خواست جانشينى براى بعد از خود به صورت دست نوشته نيز (علاوه بر غدير خم) تعيين كند، نه اينكه چند روز مانده به وفات خود، احكام مهم دين را بنويسيد.