92عبارت است از: «اميرالمؤمنين، على(عليه السلام)، تنها كسى است كه در خانه كعبه متولد شده است». 1 «على(عليه السلام) سَرور دنيا و آخرت است». 2 «على(عليه السلام) آقاى مسلمانان و پيشواى پرهيزكاران است». 3 «على تنها خليفه و جانشين پس از من است». 4 «خون او خون من، و گوشت او گوشت من است». 5 «هر كه او را يارى كند، خدا يارىاش مىكند و هر كه او را يارى نكند، خوار گردد». 6
اين همه تعريف و فضايل كافى بود تا بيماردلانِ جوياى جاه و مقام، كه براى نشستن بر صندلى خلافت برنامهها ريخته بودند، حسادت كنند و مانند بمبى شوند كه سالهاست انرژى نهفته دارد و آماده انفجار است. آنان رحلت رسولخدا(صلى الله عليه و آله) و بىحامىشدن حضرت على(عليه السلام) را غنيمت شمردند و كينه خود را با غصب خلافت، و آتشزدن در خانه ايشان آشكار ساختند و تا آنجا بىحرمتى كردند كه براى گرفتن بيعت، ريسمان بر گردن حضرت انداختند.
پس پيامبر خدا(صلى الله عليه و آله) نبود كه به عمر، ابوبكر و دشمنان على(عليه السلام) فرصت، و ميدان اينگونه جسارتها را داد؛ زيرا برخلاف ادعاى نويسنده، رسولخدا(صلى الله عليه و آله) تا زنده بود هيچ مسئوليت مهمى را به آنان واگذار نكرد. بلكه بيان مقامات حضرت على(عليه السلام) توسط رسولخدا(صلى الله عليه و آله)، حسادت آنها را