70او آمده است، شدت مىيافت. بياننشدن نام افراد در قرآن بر اساس مصلحت بوده است كه براى ما روشن نيست. پس روا نيست كه بگوييم چرا خداوند نام آن را بيان نكرده است. بنابراين اگر نام 25 تن از انبيا در قرآن آمده است، روشن مىشود كه در نام پيامبران هيچگونه حساسيتى وجود نداشته است.
شايان ذكر است شيعيان معتقدند امامان(عليهم السلام) از جانب خداوند عزوجل، بهطور صريح معرفى شدهاند. اين معرفى در قرآن كريم با نصوص امامت و در سنت نبوى با نصوص روايى، به روشنى مشاهده مىشود؛ بهگونهاى كه هيچ جاى ترديدى در آن نيست. در قرآن مجيد، معرفى به صورت وصفى انجام شده است. ولى در سنت، هم به ويژگى اشاره شده، و هم به نام تصريح شده است.
اينك به بررسى مختصر چند نص امامت در قرآن كريم مىپردازيم: 1
1. آيه ولايت
( إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ )(مائده: 55)
سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و كسانى كه ايمان آوردهاند؛ آنها كه نماز را بر پا مىدارند و در حال ركوع، زكات مىدهند.
اين آيه به اتفاق شيعيان و بيشتر علماى اهل تسنن، درباره حضرت