76
بود نور نبى خورشيد اعظم
گه از موسى پديد و گه ز آدم
وجود اوليا او را چو عضوند
كه او كل است، ايشان همچو جزوند
ب) نزديكى موضع تشيع و تسنن
نقش بارز و برجسته علامه سيد حيدر آملى(ره)، بهرهمندى عالمانه از نظريه ولايت بزرگان اهل سنت و ادغام آن در نظريه امامت شيعه است.
ايشان ضمن انتقاد از متكلمانى كه در دفاع از امامت شيعه، آن را در حد زعامت امور سياسى و اجتماعى تنزل دادند، انديشه بزرگترين نظريهپرداز درباره انسان كامل و مفاهيم باطنى ولايت، يعنى محيىالدين عربى(ره) را با آموزههاى شيعى درآميخت.
سيد حيدر آملى(ره)، به بزرگان و محققانى كه در حوزه دينپژوهى به سرّ ولايت در معرفتشناسى آگاه گشتهاند، صرفنظر از گرايش فقهى و مذهبى آنها، توجه كرده و از نتايج تحقيقات آنها درباره ولايت و امامت و ايجاد همگرايى در مواضع شيعه و اهل سنت، بهره منطقى و عقلانى برده است.
از جمله اين بزرگان، «علامه سبط بن جوزى» از عالمان بزرگ اهل سنت و جماعت در قرن هفتم هجرى است كه كتابى در شرح فضايل خاندان نبوت نوشته 1 و فصلى را به فضايل اميرمؤمنان، علي(ع) اختصاص داده است. نكته قابل توجه اين فصل، بيان اقوال بزرگان اهل سنت درباره حديث غدير و قول:
«مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِيٌّ مَوْلاهُ» است. ايشان با