69«پس الوهيت همان عبادت است». 1 با توجه به اين تعريف از عبادت كه مطلق صدازدن و دوستداشتن است، نبى، ولى و... مىتوانند اله باشند كه همان شرك در الوهيت است.
ابنقيم نيز عبادت را داراى دو ركن مىداند؛ يكى نهايت محبت براى خداوند و ديگرى نهايت خضوع براى او. 2 بر اين اساس، نهايت محبت و خضوع براى غير خدا شرك در عبادت است كه در واقع همان تعريف لغوى است كه اگر اين تعريف مد نظر باشد، نهايت محبت و خضوع به هر فردى، به معناى پرستش اوست. البته چنين نتيجهاى را خود آنان نيز ملتزم نخواهند شد؛ زيرا براى پدر و مادر نيز نهايت خضوع و محبت وجود دارد، ولى نمىتوانند بگويند پرستش آنان شده است.