43
فصل اول:حجيت عقل در قرآن و مخالفت وهابيان با آن
در قرآن، تفكر جايگاهى رفيع و ارزشمند دارد. قرآن انسانمتفكر را مىستايد و وى را به انديشيدن در عالم آفرينش فرا مىخواند؛ يعنى با انديشيدن است كه فهم و معرفت عميق به دست مىآيد. در ضمن، آنان كه مىانديشند، به دستور الهى پايبندترند؛ زيرا به حكمت و اسرار آن عالمترند. ازاينرو در قرآن كريم فرمود: إِنَّمٰا يَخْشَى اللّٰهَ مِنْ عِبٰادِهِ الْعُلَمٰاءُ ؛ «تنها از ميان بندگان او، دانشمندان، خداترسند». (فاطر: 28)
اهل انديشه در مبدأ و معاد خويش و جهان، رفت و آمد ايام، زندهكردن و ميراندن، رويدادهاى عالمو سرنوشت گذشتگان مىانديشند.
همچنين قرآن، خطرات انديشه نكردن را بيان مىكند؛ قرآن تمام كسانى كه انبيا را به تمسخر گرفتند در گمراهى پدران و اجداد خويش قدم نهادند، تقليد كوركورانه كردند، بر خدا و پيامبران دروغ بستند و