151قرآن از مقامات انبيا و اوليا به نيكى و عظمت ياد مىكند، تا مردم با الگوهاى زندگى خويش بهتر آشنا شوند. خداوند مىفرمايد: «آنان [خاندانى بودند كه] همواره در كارهاى خير به سرعت اقدام مىكردند و از روى بيم و اميد ما را مىخواندند و پيوسته براى ما [خاضع و] خاشع بودند». 1 يا درباره داود(عليه السلام) مىفرمايد: «در برابر آنچه مىگويند شكيبا باش و به خاطر بياور بنده ما داود صاحب قدرت را كه او بسيار توبهكننده بود». 2 يا در مورد اقتدار و بصيرت حضرت ابراهيم، اسحق و يعقوب(عليهم السلام) مىفرمايد: «و به خاطر بياور بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را صاحبان قدرت و بصيرت». 3
در مورد اهل بيت پيامبر(عليهم السلام) نيز آيات مختلفى نازل شده است؛ مانند آيه 8 سوره انسان كه از آنان براى از خودگذشتگى و بخشيدن غذاى خويش به يتيم و اسير و مسكين تمجيد مىكند. يا آيه 55 سوره مائده كه به بخشيدن انگشتر على بن ابىطالب(عليه السلام) اشاره داردو دهها آيه ديگر كه انبيا و اولياى الهى را مىستايد. اين معرفى و تمجيد از سوى خداوند، ضمن تأييدكردن آنان، اين عمل را براى مؤمنان الگو قرار مىدهد. بنابراين اگر كسى از نبى يا ولى تمجيد يا تكريمى كند، بر اساس اين اصل قرآنى، نه تنها بدون اشكال است، بلكه لازم است كه نام و ياد آنان را زنده بدارد تا ديگران نيز روش زندگى و بندگى خدا را بياموزند.